Tym razem nie dwa, a trzy autokary zapalonych wędkarzy morskich przyjechało na Hitrę. Trzy turnusy po 47 uczestników. W każdym inne warunki pogodowe. Od zimy w pierwszym turnusie, stabilnej dobrej pogody w drugim, po trzy wietrzne dni i niemożność łowienia w trzecim turnusie. Pogoda na Hitrze jest kapryśna, nieprzewidywalna, a ci którzy zdecydują się na wyjazd, w kwestii pogody, liczyć muszą na szczęście. W pierwszym turnusie (od 24 marca) opady śniegu spowodowały, że każdego dnia przed wypłynięciem trzeba było odśnieżać łodzie. Odśnieżanie, wiejący wiatr i padający śnieg, w większości, nie zniechęcał jednak uczestników do połowów.

Okręg PZW Toruń informuje, że od 25 marca 2011r. można wędkować na obwodzie rybackim nr 5 rz. Drwęcy poza odcinkiem tzw. „wody górskiej” (wędkowanie zabronione od 15.03 do 15.05 i od 1.10 do 31.12 - od 200 m poniżej jazu młyna w Lubiczu do mostu drogowego w m. Złotoria wraz z dopływami) oraz obrębami ochronnymi.

Do wędkowania na obwodzie rybackim nr 5 rzeki Drwęcy uprawniony jest każdy wędkarz, który posiada wykupioną na rok 2011 składkę członkowską ogólnozwiązkową oraz składkę członkowską okręgową wraz z drukiem bezpłatnego zezwolenia (rz. Drwęca obwód rybacki nr 5 w roku 2011 traktowana jest jako 1 łowisko):

Jak chyba każdy wędkarz, marzyłem zawsze o urlopie nad wodą. Prawda, że miewałem weekendy wędkarskie, że jeździłem na kilka dni na ryby, ale mimo to zawsze jednak chciałem pojechać na conajmniej dwa tygodnie. Moim marzeniem było spokojne bez pośpiechu nęcenie, spokojne oczekiwanie na brania dużych ryb i błogi spokój.

Pamiętam, gdy byłem dzieckiem, jak całą rodziną jeździliśmy pod namioty na Turawę, na wyrobiska do Kosorowic i wreszcie na „Cegielnię” w Krępnej. Pamiętam wspaniałe nocne leszcze, wspominam ponadmetrowe węgorze łowione przez ojca, pamiętam niezliczone sztuki pięknych okoni i kolację z rumianych płoci. Ja też tak Chciałem. Kilka poważnych rozmów z moją jeszcze wtedy małżonką, zapewnień, kilka obietnic i w końcu jest zgoda: JEDZIEMY !!!

Sapa inaczej Klepiec - Abramis sapa ( Pallas ). Wydawałoby się, że wszyscy wędkarze są na tyle zapoznani przy łowieniu ryb z ich wyglądem, że rozpoznawanie nie nastręcza im żadnego problemu. Nie zawsze tak jest. Czasem zdarza się, że po złowieniu ryby wędkarz trochę dziwnie na nią patrzy. Do jednej z takich ryb należy właśnie Sapa z rodziny karpiowatych. Rodzaj Abramis ten sam co leszcz, krąp⁽¹⁾i rozpiór. Żyje ona w Europie. Zasiedla rzeki w dorzeczu Dunaju, oraz rzeki wpadające do Morza Czarnego i Morza Kaspijskiego. W Polsce stwierdzono po raz pierwszy występowanie jej w Zalewie Zegrzyńskim w 1989 roku. W 1997, czyli póżniej niż stwierdzono go w Zalewie Zegrzyńskim odkryto jego stanowiska w Bugu i Zbiorniku Włocławskim. Powodem pewnie była słaba rozpoznawalność tej ryby.

Rozpiór jest rybą zaliczaną do karpiowatych o najbardziej wysmukłym ciele wśród przedstawicieli rodzaju Abramis. Wyjątkowo długa płetwa odbytowa ( tym różni się od leszcza ) jest wzmocniona trzema promieniami twardymi i 25-44 promieniami miękkimi. Oglądany z boku ma dość szpiczasty pysk i otwór gębowy końcowy skierowany skośnie ku górze. Ubarwienie grzbietu jest ciemnobrązowe z zielonkawym lub niebieskawym pobłyskiem, jaśniejsze boki mają żółtawy odcień, a brzuch jest biały. Dolny płat płetwy ogonowej wydłużony. Płetwy nieparzyste białawe z ciemną krawędzią; parzyste żółtawe. Osiąga długość do 35 cm i około 1 kg wagi. Żywi się planktonem, a także drobnymi zwierzętami dennymi.